The path of least resistance


3 weken geleden vertrok ik uit het koude kikkerlandje. Mijn tas veel te zwaar, mijn hoofd soms in de war. Zoveel zin om op reis te gaan en zoveel moois om voor terug te komen. Ik voelde me enorm dankbaar en rijk, omdat ik nooit eerder zo’n grote waardering voelde voor alles wat er in mijn leven is. Beter kan een reis niet beginnen toch?

Ik begin mijn reis op Bali in Ubud. Eerst 2 dagen genieten aan het zwembad, kokosnoot drinken en opwarmen, met regelmatig een warme regenbui.

Daarna begint de retraite. Een week vol dans, yoga, acroyoga, breathwork, massage e  contact maken. Iets waar ik enorm naar uit keek en waarvan ik verwachtte dat het me (net als vorige keer) in super high vibes zou brengen.

Niet dus, Ik had helemaal geen zin om contact te maken, sociaal te doen en me te begeven in alle workshops. Voelde helemaal geen connectie met de mensen en vond het zweefgehalte van anderen nogal moeilijk.  Allemaal mijn eigen projectie natuurlijk. Ik sla vrijwel alle yogasessie over (like WTF?!?!) en merk dat ik de eerste dagen moeite heb om dat toe te laten. Normaal ben ik altijd heel open en naar buiten gericht, ondernemend en nieuwsgierig.

Langzaam aan begin ik het terugtrekken ook normaal te vinden. Ik vind het eigenlijk wel lekker om mijn eigen weg te gaan, beetje te zwemmen, in bed te liggen en alleen naar workshops te gaan als ik er echt zin in heb.

Ik besef me dat dat ook de reden was voor mijn reis, volledig mijn eigen excitement volgen. Niet denkend dat dat vooral niks doen is op het moment.

Na de retraite begeef ik me nog een tijdje in alleen willen zijn, geen zin om gesprekken aan te gaan met iedereen.

Ongeveer anderhalve week geleden reisde ik naar Canggu.  Een wat rustiger plaatsje waar je goed kan surfen en af en toe een feestje kan pakken (voor de diehards is er elke avond natuurlijk wel iets) Ik verblijf in een leuk hostel en stel me langzaam weer meer open voor anderen en maak super leuke contacten!

Ik ontmoet leuke locals en reizigers en voel me super goed, laat volledig alles gebeuren zoals t komt en vertrouw op dat de dingen wel gaan zoals ze moeten gaan. Niet eerder voelde ik me zo veilig in mezelf, juist omdat ik nu echt kan toelaten wat zich aandient.

“Change is never painful, only the resistance to change is.”

Het klinkt zo logisch dat verandering zelf niet perse pijnlijk is, maar de weerstand ertegen. Het gaat dan ook niet om hoe je je voelt, maar hoe je je voelt over datgene wat je voelt. Daarmee stap je gelijk in de rol van de waarnemer in plaats van in het gevoel zelf. Dat heeft de retraite en alles wat ik tot nu toe heb gezien op Bali me gegeven. Meer zijn in whatever is.